Testamento D´o Gato
Versión recogida por Marcial Valladares (Santiago-Vilancosta):
Estabas´un señor gato
En silla d´ouro sentado
Calzando media de seda,
Zapato blanco e picado.
Preguntaronll´uns amigos
Se quería ser casado
Con Micuchina-Morena
Qu´anaba alí d´èl õ lado.
Fízose desentendido,
De seu rango moi preciado,
Mais indo un día tras ela,
Caënse dend´ un tellado,
Vendado as costelas partidas
E hast´un pe desconjuntado.
Mêdicos e cirujanos
Vêñen á él de contado.
Ningún á cura-l-o desahuciado,
Sin varas de longaniza
Com´as qu´habia robado,
E libros de bó pernil,
Que s´hachaba mal gardado
Decía pouquecho á poeco,
En tono desconsolado:
Ña madriña, si me morro,
Non m´entêrren en sagrado,
Entêrrenm´en campo verde,
Ond´á pacer vai o gado.
Dêijenm´a cabeza fora
E o cabelo bêm peinado
Para que digan as gentes
‘Este põbre desdichado
Non morreu de tarbardillo
Nin tampoco de costado
Morreu, si, de mal damores’
¡¡Hay, qué masl desesperado!!
SALUDOS
Tags: Don Gato, Testamento, literatura popular, oral

